Wij gebruiken cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren.
Meer weten ? Sluiten en accepteren

Is Mooiste van Picknickpoëzie jouw favoriet? Het is helaas niet meer mogelijk om te stemmen

Mooiste - Picknickpoëzie

Kunstwerk: Het oorringetje, Kunstenaar: George Hendrik Breitner, Museum: Museum Boijmans Van Beuningen

Over de inzending

Vanaf moment één werden we aangetrokken door de lange figuur voor de spiegel in dit werk van Breitner. Er hing mysterie om haar heen. Welk verhaal hoorde daarbij? Waar zou ze naartoe gaan? En waar komt ze vandaan? vroegen we ons hardop af. Gegrepen door haar ongrijpbaarheid brachten we haar tot leven in dit lied.
De vrouw met de oorring in onze interpretatie is onnavolgbaar en gaat daar waar de wind haar brengt. In ‘mooiste’ vindt een ontmoeting plaats tussen deze atypische schoonheid en een bewoner uit een van de vele steden waar ze langs komt. De stedeling observeert en bewondert haar op afstand, hij is door haar betoverd, net als wij. Als zij beweegt en haar jurk om haar heen zwiert lijkt de stad stil te staan. Wie is zij? Heel even kwam ze dichtbij, maar zo snel als ze kwam vertrok zij ook weer uit de stad. Ze is alleen iets vergeten.

Hey met je oorring
Waar ga je naartoe
ik zag je nog lopen
Je leek nogal moe
Waar zijn je gedachten
Waar staat je bed
Ben je er bijna
Kom je van ver

Ik zie aan je ogen
Wat jij hebt gezien
Ben je belogen
Wie was je vriend
Heb je ze nodig
Je jurk zegt van niet
Ik wilde je roepen
Maar je hoorde me niet

Je bent de mooiste
De mooiste
Je bent zo tragisch mooi
Je bent de mooiste
De mooiste
Je bent zo tragisch mooi

Hey met je oorring
Waarom loop je zo snel
De wind in je haren
Kietelt je nek
Je bent iets verloren
Ik zie je op zoek
Je strijkt langs je oren
Ik wacht op de hoek

De stad staat stil als jij beweegt als
film haar alsjeblieft
dit had ik nog
een laatste rondje door

Je bent de mooiste
De mooiste
Je bent zo tragisch mooi
Je bent de mooiste
De mooiste
Je bent zo tragisch mooi

Hey zonder oorring
Ken je me nog
Je bent iets vergeten
Kom je nog terug


Links van de artiest: Instagram

Details

241 Views
106 Dagen

Deel deze inzending






Artiest: Picknickpoëzie
Nummer: Mooiste
Genre: Overig
Kunstwerk: Het oorringetje
Kunstenaar: George Hendrik Breitner
Museum: Museum Boijmans Van Beuningen

Informatie over het kunstwerk

Dit zie je
Een lange slanke vrouw staat met haar rug naar je toe. Ze heeft haar haren opgestoken en draagt een lang los gewaad, donkerblauw met een fijn patroon, dat om haar middel bijeen wordt gehouden door een glanzende witte sjaal. De vrouw staat voor een spiegel waarin je haar smalle gezicht gereflecteerd ziet. Ze heeft haar handen bij haar rechteroor. Dit gebaar, in combinatie met de titel van het schilderij, maakt duidelijk dat ze een ringetje in haar oor doet. Ze vervolmaakt haar toilet. 

Het verticale formaat van het schilderij volgt en benadrukt het postuur van de vrouw: hoog en smal. De ruimte waarin de ranke gestalte staat is daardoor onbestemd, misschien is het een stukje van een grote woon- of slaapkamer, misschien is het maar een klein portaaltje waarvan het tegenoverliggende raam in de spiegel te zien is. De vloer is bedekt met gedecoreerd tapijt en naast de vrouw, bijna als een tweede figuur, staat een kamerscherm met eveneens donkerblauwe decoreerde panelen. Met de muur waarop de spiegel hangt is iets vreemds aan de hand. Bij het kamerscherm is nog een stuk gedecoreerd behang te zien, maar om de spiegel is de muur wit betegeld. Het lijkt wel alsof  deze ‘tegels’ achteraf over het behang heen zijn geschilderd.

Het verhaal achter het kunstwerk
George Hendrik Breitner had zijn atelier aan de Lauriergracht in Amsterdam en schilderde graag taferelen die hij op straat tegenkwam: een boot in de gracht, een straat waarin net een paar huizen zijn gesloopt, Amsterdamse dienstmeisjes, stevig gearmd op een brug. Breitner vond zichzelf een volksschilder. Maar dit schilderij is allesbehalve volks; het tafereeltje speelt zich binnen af in een licht exotische omgeving, en het meisje is heel verfijnd, breekbaar bijna.

Het schilderij komt voort uit Breitners belangstelling voor het verre oosten, en met name Japan. Hij kreeg deze belangstelling in 1884 na een bezoek aan Parijs, waar Japan in de mode was gekomen door zijn presentatie op de Wereldtentoonstelling van 1867. Breitner begon Japanse houtsneden te verzamelen en las boeken over Japanse kunst en cultuur. Ook schafte hij drie Japanse kimono’s aan, een witte, een rode en een blauwe. Wat betekent zijn interesse voor zo’n verre, vreemde cultuur? Zijn belangstelling staat niet op zichzelf, maar maakt deel uit van een veel bredere beweging bij kunstenaars in Europa, een beweging die wel wordt aangeduid met de term Japonisme.  

Het oorringetje staat binnen het oeuvre van Breitner niet helemaal op zichzelf. In de jaren 1893-1896 maakte hij een serie van (voor zover bekend) veertien schilderijen van meisjes in kimono. De ene keer draagt ze een witte kimono, de andere keer een rode of, zoals hier, een blauwe. Model staat elke keer hetzelfde meisje, Gezina (Geesje) Kwak, een schippersdochter uit Zaandam die naar Amsterdam was verhuisd en daar werkt als hoedenverkoopster. In 1893, als Breitner Het oorringetje schildert, is zij 16 jaar oud.

Waarom gekozen voor Art Rocks
Het oorringetje vormt een prachtig uitgangspunt voor een song, omdat het een helder beeld is, waarvan de betekenis zich toch niet laat vastleggen. Breitner zag het kimonomeisje, hij fotografeerde haar zelfs, maar hij heeft haar tegelijk min of meer zelf verzonnen, geënsceneerd met een atypische schoonheid en enkele goedgekozen attributen. Het resultaat is fascinerend en roept allerlei vragen op: wie is zij, voor wat of wie maakt ze zich mooi? Gaat ze ergens naartoe? Je wacht totdat de vrouw zich omdraait en het oorringetje kunt zien? Waar verlangde de volksschilder naar?

Over de kunstenaar
Breitner (Rotterdam 1857-Amsterdam 1923) is geboren in Rotterdam en opgeleid in Den Haag en Amsterdam. Als een van de eerste kunstenaars trok hij er met een fotocamera op uit om het straatleven te fotograferen en dit had gevolgen voor zijn werk en met name voor zijn composities. Breitner durfde zijn onderwerpen op het doek net zo te kadreren als zijn foto’s van bewegende beelden, met figuren die maar half in beeld zijn omdat ze net het kader in of uitlopen. Van de meisjes in kimono maakte hij, behalve traditionele voorstudies in de vorm van schetsen en tekeningen, ook foto’s. Het waren uiteraard zwart-wit beelden, maar deze gaven hem een duidelijk beeld van de figuur en de voorwerpen in de ruimte.  Al schilderend vertaalde hij de beelden weer terug in kleur. Tegenover de buitenwereld hield hij overigens geheim dat hij foto’s als geheugensteuntje gebruikte.

Bijzondere weetjes
Breitner heeft precies bijgehouden hoeveel uren Geesje Kwak voor hem heeft geposeerd en welk bedrag hij haar daarvoor heeft gegeven. Blijkbaar was alleen Geesje in staat om zijn verlangen naar die verre werkelijkheid vorm te geven, want na haar vertrek naar Zuid Afrika in 1895, heeft hij de serie afgesloten. Geesje was overigens echt breekbaar; in 1899 overleed ze aan tuberculose.

 

 

 

Tags

Japonisme Geesje Kwak

Meer informatie

Overige inzendingen voor dit kunstwerk

Gerelateerde Kunstwerken